درود آدام
من امروز زمانی که مریض شده بود بدنم از سرمایی که از شدت تمرکز و نظمی که برای قبیله و آینده ۱۶۰۰ ایرانی که به خرج میدادم ، کاملا زمین گیر شده بودم و نتونستم از شدت درد استخون هام و عضلاتم تکون بخورم، داشتم مستند ۳ گانه به اضافه ی اون قسمتی که restrictions بود کامل و پشت سر هم تماشا کردم و باز ویس اخر روز ۱۷ اسفند رو گوش کردم کامل همین الان.
من امروز چیزی رو متوجه شدم که تا حالا باید متوجه میبودم ، اما به دلایل موقعیتی زندگیم و خانواده و اجتماعی که توش بودم در خواب فرو رفته بودم .
آخرین باری که جنگیدم با وضعیت به خواب زده ی آدمی که ادعا داشت همیشه بزرگ و گنده ای بود تو خانواده و اجتماع، حرفی ازش شنیدم که یعنی اگر پدر بزرگ من ، که پدر خودش هم بود ، زنده بود و میشنید، همونجا خودکشی‌ میکرد از شنیدن حرف پسر بزرگتر خانواده اش.
من با ۲۰ سال سن به جایی رسیدم که انتخاب کردم ترد بشم و توی خیابون بخوابم حتی از سرما اما حاضر نشم ذلت و بردگی خانواده و اجتماعی رو بکشم که خودشون رو به خواب زدن و همچنان سعی دارن کسایی که مثل من از ۱۴ سالگی مشغول به کار و تمرکز برای پیشرفت داشتن رو مانع بشن و مشکل حساب کنن و بگن روانی ام و سعی در گز لایت کردنم داشته باشن‌
خوب خداروشکر شانس با من رو کرد در نهایت و اون ذات پاک الهی مادر من بلاخره بر ذهن ماتریکسی به خواب رفته اش غلبه کرد و ازم خواست به خونه بگردم.
همه چیز مشخص شد برام اون روز که هیچ چیز بزرگتر از این نیست که آگاهی و شخصیت هست.
خرگوش رو دنبال میکنم و خواهم کرد ، قرص قرمز را انتخاب میکنم خواهم کرد ، انتخاب درست را میدانم چون به خدا و نور و قبیله باور دارم
به امید ایران ۱۶۰۰